De hagen van de troubadour
die de geur van je druiven
beschermt in een tuin
tegen dieven met doornen,
spreken van beminnen
en van de wens om een lang
verwacht wakker worden
en het samen platen maken.
Vannacht vul ik de dag,
morgen met het volgieten
van de hemel met wolken
uit het vinyl dat ik eet.
Over het no-theater
Achter een gesneden masker lacht de nacht om de dag en de dag om de nacht. Of er is een droefenis, een weemoed die in knetterende schrilheid de toeschouwers ontmaskert, zodra die er met zijn gedachten bijkomt. Je moet het over je heen laten komen. Je moet de kleuren en de schaduwen leren onderscheiden. Je moet de vederlichte diepte van het bestaan in je handpalm voelen kloppen, voelen kriebelen, terwijl gehypnotiseerd door de scène. De Zeno-paradox van beweging en stilstand komt hier tot leven. De vroedvrouw van een tekst zingt over een graat van begeerte en het verlangen naar zekerheid en veiligheid, dat alles waarvan het verrukkelijke vlees in onze mond smelt onderwijl.
Over Calvin and Hobbes
Over een jongetje dat het onmogelijke getal 92,376,051 raadt. Over het jongetje dat de meest ironische sneeuwpoppen maakt. Over het jongetje dat door de natuur racet, naar andere planeten en aliens verwelkomt. Over een jongetje met zoveel fantasie dat de vonken ervan af springen, zijn mama en papa in verbijstering en zoveel ontroering ahum… tegemoetkomend, hoewel zij telkens weer zich uit een veilig onderkomen onthuld en blootgegeven zien. Ze voelen het misschien aankomen, maar de wereld van het piekhaarjongetje en zijn levensechte stuffed tijger overtreft hun wildste verwachtingen, op dagelijkse basis. Hobbes, die zo van tonijn houdt, een beetje silly, is ook rechtvaardig, dapper, een echte tijger en altijd voor de rest klaar om een spelletje te spelen. En dan is er natuurlijk Susie, de blauwkous met de goede punten die door een wereld met Calvin erin moet banjeren. Veel geduld is nodig hier, en daarin wordt ook voorzien, door een eeuwigdurende glimlach in je hoofd bij het kijken naar de plaatjes.